Matka Boża Bolesna
podniesienie
SANKTUARIUM MATKI BOŻEJ LICHEŃSKIEJ


 

Sanktuarium
 

Nauka Kościoła

„Bardzo doniosły obowiązek przekazywania życia ludzkiego, dzięki któremu małżonkowie stają się wolnymi i odpowiedzialnymi współpracownikami Boga-Stwórcy, napełnia ich zawsze wielką radością z którą jednak idą niekiedy w parze niemałe trudności i kłopoty. Jeżeli w każdej epoce pełnienie tego obowiązku stawiało przed sumieniem małżonków trudne problemy, to współczesny rozwój społeczeństwa ludzkiego spowodował takie przemiany, że powstały nowe zagadnienia, których Kościołowi nie wolno pomijać milczeniem, ponieważ odnoszą się one do spraw tak ściśle związanych z życiem i szczęściem ludzi. ”

Tymi słowami Ojciec Święty Paweł VI rozpoczynał swoją ostatnią, siódmą encyklikę Humanae Vitae pod koniec lat ’60 XX wieku. Dzisiejszy świat rozdziela to, co duchowe od tego, co cielesne, nie tolerując przy tym tajemnicy, jaką jest mężczyzna i kobieta. Ciało ludzkie traktowane jest jak maszyna, jak tworzywo wykorzystywane do produkcji dóbr. Żyjemy w dobie olbrzymiej klęski etycznej, kiedy to człowiek przestaje być osobą i podmiotem. Jan Paweł II w Liście do Rodzin z 1994 roku nazywa taką cywilizację neomanichejską (1).  Pojmuje ona seksualność człowieka jako teren, którym można manipulować i eksploatować. Nie można mówić o płciowości bez jej właściwego odniesienia do osoby ludzkiej. Współcześnie banalizuje się ludzką płciowość, ograniczając ją i zubożając. Jest jedynie seksualnością w wymiarze ciała i egoistycznej przyjemności, samozadowolenia.
Sakrament małżeństwa jest podstawą rodziny i wyraża konsekwencje tego, że człowiek został stworzony na podobieństwo Boga (2), który jest Miłością (3). Ludzką seksualność małżeństwo chrześcijańskie może przeżywać jako żywy znak miłości Chrystusa do Kościoła, płodnej i jednoczącej. Jest to możliwe dzięki przyjęciu i odwzajemnieniu daru Ducha w sakramencie małżeństwa. To w nim uzyskuje ono swoją godność, traktowane jest jako udział w akcie stwórczym. Sami małżonkowie udzielają sobie sakramentu małżeństwa jako jego szafarze wypowiadając wobec Kościoła zgodę (KKK 1623). Tworzą ze sobą wspólnotę życia ukierunkowaną na zrodzenie i wychowanie potomstwa (KKK1601). Łaski wzajemnego miłowania się udziela małżeństwu w sakramencie sam Chrystus. Jest to Miłość, jaką darzy Swój Kościół, łaska udoskonalająca ludzką miłość, umacniająca nierozerwalność związku, jego jedność i uświęcająca go.
Na początku konieczne jest spojrzenie na człowieka w jego eschatologicznej perspektywie wykraczającej poza rzeczywistość naszego świata. W obietnicy przyszłego świata nie chodzi o pozbawienie człowieka ciała, czy zmienienie jego natury w anielską. Ciało nie jest więzieniem duszy, czymś jedynie grzesznym, od czego należy się uwolnić. Eschatologiczna przyszłość człowieka to jego przebóstwienie, doskonałe zintegrowanie duszy i ciała. W nauczaniu Kościoła od zawsze obecna była pozytywna i wzniosła wizja ludzkiego ciała. Człowiek jest całością – ciałem i duszą, a jego godność pochodzi od Boga, który go stworzył, odkupił i powołał do wieczności. Jan Paweł II w adhortacji Familiaris consortio podkreślał, że w miłości człowiek uczestniczy jako zintegrowana całość, to znaczy, że w miłości duchowej uczestniczy również ciało.  Zainteresowanie ludzką cielesnością i człowiekiem nie jest grzeszne, gdyż został on cały odkupiony przez Chrystusa, o czym świadczyć ma każdy chrześcijanin. Kultura życia płciowego powinna być w pełni osobowa. Składa się na nią przecież nie tylko ciało, ale i dusza, uczucia, i emocje. Jest bogactwem osoby składającej dar z siebie w pełni miłości i wolności. Ojcowie Soboru Watykańskiego II przypominają w Konstytucji dogmatycznej O Kościele w świecie współczesnym Gaudium et Spes, że natura człowieka jest „jednością ciała i duszy” („corpore et anima unus” Gaudium et spes, 14).


___________
Przypisy:
1)
Jan Paweł II, List do Rodzin Gratissimam sane, 1994, [online], [dostęp 2009-04-27], dostępny
w WWW: http://www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WP/jan_pawel_ii/listy/gratissimam.html, pkt 19.

2) Zob. Rdz 1,27; Rdz 5,1
3) Zob 1J 4,8


13 grudnia 2017
Środa

Wspomnienie obowiązkowe
św. Łucji, dziewicy i męczennicy

Dzień Modlitw za
Ofiary Stanu Wojennego
 
PROGRAM POSŁUGI

Bazylika
Msze Święte
7.30, 12.00, 18.00
18.00 w intencji chorych i umierających, po mszy św. błogosławieństwo chorych
Nabożeństwa
kościół górny - kaplica Serca Jezusowego:
Adoracja Najświętszego Sakramentu: 14.00 - 16.00
Koronka do Miłosierdzia Bożego: 15.00
Różaniec: 15.30

Kościół św. Doroty
Msze Święte
7.00, 17.00
Nabożeństwa
Roraty dla dorosłych: 7.00
Roraty dla dzieci: 15.30

Kościół Matki Bożej
Dziesięciu Cnót Ewangelicznych

Msza Święta
7.30

Imieniny obchodzą:
Łucja, Otylia, Eugeniusz

Okres liturgiczny: Adwent
II tydzień psałterza
Kolor szat liturgicznych: czerwony
Rok liturgiczny: B, II

CZYTANIA Z DNIA
Pierwsze czytanie: Iz 40, 25-31
Psalm responsoryjny:
Ps 103, 1-2. 3-4. 8 i 10
Ewangelia: Mt 11, 28-30
realizacja LM Internet  LM Internet